O nas - PWiK Konin
Zgłoszenie przyjmuje dyspozytor przez całą dobę pod numerem telefonu - 245 94 86 lub bezpłatnie pod numerem alarmowym - 994.
Jeśli chcesz otrzymywać od nas aktualności, komunikaty oraz informacje o prowadzonych remontach, planowanych przerwach w dostawie wody, awarii na sieci wod-kan zapisz się do naszego newslettera.
Twoje imię *:
Historia i teraźniejszość PWiK Sp. z o.o. w Koninie
Od zarania dzieje Konina związane były nierozłącznie z jego położeniem przy przeprawie przez rzekę Wartę, łączącej już w starożytności szlaki handlowe, biegnące z południa na północ Europy tzw. Szlakiem bursztynowym. Z tamtych lat pochodzi najcenniejszy zabytek Konina. Jest to słup kamienny z wyrytym napisem, stanowiącym jeden z najcenniejszych polskich zabytków epigraficznych XII w. Wykonany z piaskowca brzezińskiego, sięga swoimi korzeniami okresu przed chrześcijańskiego.
Samą inskrypcję sporządzono w 1151 roku, a informowała ona o połowie drogi z Kalisz do Kruszwicy. Ten unikalny zabytek jest najstarszym znakiem drogowym w Polsce. Osada położona na otoczonej mokradłami kępie, na lewym brzegu Warty, rozwinęła się w drugiej połowie XIII wieku. Konin uległ niemal całkowitemu zniszczeniu w okresie najazdu Krzyżaków w 1331 roku oraz później w czasie potopu szwedzkiego. Ograniczony już rozwój miasta trwał od tamtych wydarzeń aż do dwudziestego wieku, kiedy to w okresie międzywojennym osuszono tereny przyległe od strony zachodniej stwarzając możliwość rozwoju osadnictwa.
Gwałtowny rozwój miasta nastąpił w latach pięćdziesiątych w związku z rozpoczęciem wydobycia węgla brunatnego na skalę przemysłową. Powstały kompleks paliwowo-energetyczno-hutniczy pociągnął za sobą utworzenie licznych zakładów przemysłowych. Dynamiczny proces uprzemysławiania zmienił oblicze rolniczego dotychczas rejonu, ale wywołał też zjawiska niekorzystne. Kopalnie Węgla Brunatnego w Koninie Stał się poważnym zagrożeniem dla środowiska naturalnego, tym bardziej, że przez długie lata nie przywiązywano do tego problemu odpowiedniej wagi, starając się ograniczać nakłady inwestycyjne na ten cel. Powstanie dużych zakładów przemysłowych spowodowało istotne zmiany w życiu miasta. Ogromnemu przyśpieszeniu uległ proces urbanizacji i przemian demograficznych regionu. Liczba mieszkańców Konina w poszczególnych latach kształtowała się następująco: 
Tak gwałtowny przyrost ludności spowodował również szybki rozwój przestrzenny miasta po obu stronach doliny warciańskiej. Miasto wchłaniało kolejne podmiejskie wsie, coraz bardziej oddalone od historycznego centrum. Doprowadziło to do powstania dwóch odrębnych części miasta rozdzielonych rozległą doliną Warty. Konin prawobrzeżny /zwany Koninem Nowym/ stał się typowym miastem, złożonym przede wszystkim z budownictwa wielorodzinnego, budynków administracyjnych, handlowych i kulturalnych. W cieniu tej części miasta pozostawał dawny Konin - zwany Starym Koninem - zaniedbany pod względem infrastruktury miejskiej i chylący się nieco ku upadkowi. W latach 50-tych szybka urbanizacja narzuciła konieczność rozwiązywania gospodarki wodno - ściekowej w mieście. Do tego czasu mieszkańcy lewobrzeżnej części miasta zaopatrywali się w wodę z kilkunastu studni publicznych wykonanych jeszcze w 1916 roku, studni przydomowych oraz lokalnej stacji wodociągowej zrealizowanej około 1942 roku przez okupanta niemieckiego. Przystąpiono do rozwiązywania gospodarki wodno - ściekowej poprzez budowę systemu kanalizacji rozdzielczej, oddzielnej dla każdej części miasta. Jednocześnie głębinowe ujęcie wody, dla całego miasta zlokalizowane zostało w prawobrzeżnej części. Ujęcie to kilkakrotnie rozbudowywane stanowi po dziś dzień podstawowe źródło zaopatrzenia miasta w wodę tzw. wodociąg centralny. Początki wodociągu centralnego to wybudowane w 1956 roku pierwsze trzy studnie głębinowe, z których woda była bezpośrednio tłoczona do sieci miejskiej. Taki prosty, żeby nie powiedzieć prymitywny układ, stosowany był do marca 1990 r., kiedy to rozpoczął się rozruch obecnie eksploatowanej stacji uzdatniania wody. Rozbudowa ujęcia prowadzona w pierwszych trzydziestu latach jego istnienia polegała na sukcesywnym powiększaniu jego wydajności w związku z rosnącym zapotrzebowaniem na wodę. W wyniku tych prac aktualnie udokumentowane są zasoby wód podziemnych w ilości 2880m3/godz., z czego tylko 1200 m3/godz. tj. ok.40 % zostało ujęte na eksploatowanym ujęciu Kurów. Pozostałe zasoby mieszczą się w będącej w budowie "barierze zachodniej" i przyszłościowych barierach Zalesie 1 i Zalesie 2. Zgodnie z obecnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta, udokumentowane zasoby pozwolą na pełne zaspokojenie zapotrzebowania na wodę na tzw. okres kierunkowy tzn. na najbliższe 50 lat.
Specyfika warunków hydrogeologicznych, jaką stanowi infiltracja naturalna wód rzecznych i aluwialnych do utworów szczelinowych, duża zmienność morfologii terenu, brak ciągłej warstwy izolacyjnej oraz niekorzystne warunki sanitarne, uzasadniały potrzebę ustanowienia pełnego zakresu stref ochronnych tzn. strefy bezpośredniej oraz pośredniej wewnętrznej i zewnętrznej i wprowadzenie szeregu ograniczeń w wykorzystaniu tych obszarów. Rozległa strefa rozciąga się na terenach doliny rzeki jak również wysoczyzny zajętej pod budownictwo mieszkaniowe wpływając w znacznym stopniu na urbanistykę miasta oraz kierunki rozwoju gospodarki ściekowej. Aktualnie miasto zaopatrywanej jest w wodę z bariery "Kurów", którą stanowi 19 studni głębinowych, bezfiltrowych o łącznej wydajności 1200 m3/godz.. Studnie o głębokości 90 -120 m ujmują wody z górnokredowego poziomu wodonośnego, który występuje w rejonie Konina w postaci silnie spękanych margli. Studnie zlokalizowane są na odcinku ok. 3,5 km wzdłuż prawego brzegu rzeki. Obecnie eksploatowane otwory wykonane były w latach 1965-1992. Natomiast budownictwo mieszkaniowe w dzielnicach północnej części miasta zaopatrywane jest w wodę z lokalnych stacji wodociągowych, wybudowanych w ramach profilaktyki szkód górniczych odkrywek węgla brunatnego. Z uwagi na przestarzałe rozwiązania techniczne zastosowane na tych stacjach występuje szereg problemów eksploatacyjnych a jakość wody nie odpowiada obecnym wymaganiom w tym zakresie. Zgodnie z przyjętą koncepcją zakłada się stopniową likwidację lokalnych stacji i podłączanie poszczególnych dzielnic do wodociągu centralnego poprzez rurociąg przesyłowy o średnicach 400 - 200 mm. Począwszy od 1990 r woda dostarczana odbiorcom z wodociągu centralnego poddawana jest procesom uzdatniania. Technologia SUW przyjęta została w oparciu o badania pilotażowe wykonane jeszcze w latach siedemdziesiątych i zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami w zakresie jakości wody dostarczanej odbiorcom Tak więc przyjęty układ technologiczny o przepustowości 1800 m3/godz. umożliwia napowietrzanie i filtrację w wody i zgodnie z projektem miał zapewniać usuwanie z wody nadmiernych ilości żelaza oraz jej odgazowanie poprzez usunięcie siarkowodoru i częściowo dwutlenku węgla.. W praktyce okazało się możliwe obniżenie w wodzie przefiltrowanej również manganu i amoniaku. Nowe zadania stoją przed Spółką w związku ze zmianami w przepisach w zakresie jakości wody dostosowywanymi do wymogów Unii Europejskiej. Oznacza to konieczność wprowadzenia korekt w procesach technologicznych co praktycznie może wymagać budowy drugiego stopnia filtracji wody. Kontrole jakości wody tak ujmowanej jak i dostarczanej odbiorcom prowadzone są przez Przedsiębiorstwo w laboratorium zakładowym gdzie oznaczane jest ok. 40 parametrów fizyko-chemicznych i mikrobiologicznych oraz wykonywane są badania hydrobiologiczne. Ponadto zlecane są systematyczne badania w rozszerzonym zakresie innym jednostkom. Na terenie miasta Przedsiębiorstwo eksploatuje sieć wodociągową, która powstawała sukcesywnie w obu częściach miasta,, począwszy od lat 50 -tych ubiegłego wieku. Związana była z dynamicznym przyrostem liczby mieszkańców oraz szybkim rozwojem przestrzennym Konina. Największy przyrost ogólnej długości sieci wodociągowej odnotowano w latach 1970-1990. Związane to było z budową nowych osiedli mieszkaniowych. W ostatnich latach obserwuje się znaczną poprawę pracy systemu dystrybucji wody. Zostało to osiągnięte między innymi poprzez następujące działania: konsekwentne realizowanie przyjętej polityki remontowej i inwestycyjnej, optymalizację bilansu wody w układzie pobór wody - dystrybucja. Zaprojektowane oraz następnie częściowo zrealizowane w latach w latach 50 -tych i 60 - tych urządzenia i sieci kanalizacyjne, po pewnych zmianach w rozwiązaniach , stanowią bazę obecnego systemu odprowadzania ścieków dla miasta. Na terenie miasta funkcjonuje system kanalizacji rozdzielczej podzielony w sposób naturalny rzeką Wartą na dwie podstawowe zlewnie: dla prawobrzeżnej i lewobrzeżnej części miasta. Obydwie zlewnie pracują w układzie grawitacyjno - pompowym. Oczyszczalnia mechaniczna o przepustowości Q = 638 m3/d w lewobrzeżnej części miast powstała w 1967 roku a do tego czasu ścieki sanitarne odprowadzane były bezpośredni do rzeki Warty. W roku 1991 oddano do eksploatacji część mechaniczną - I etap nowej oczyszczalni ścieków tzw. Pawłówek o przepustowości Q = 11 000 m3/d a urządzenia dotychczasowej oczyszczalni zaadaptowano na przepompownię sieciową. W roku 1995 oddano do eksploatacji część biologiczną oczyszczalni z usuwaniem związków biogennych o przepustowości Q = 8 000 m3/d. Na tym obiekcie zlokalizowana jest zlewnia nieczystości płynnych odbierająca ścieki ze zbiorników bezodpływowych z terenów zabudowy mieszkaniowej nie posiadających sieci kanalizacyjnej. W latach 1963 - 1968 została wybudowana mechaniczna oczyszczalnia ścieków dla potrzeb powstającego skoncentrowanego budownictwa mieszkaniowego zlokalizowanego w prawobrzeżnej części. Graniczna przepustowość obiektu wynosiła Q = 3 400 m3 /d i miała zabezpieczyć potrzeby miasta do ok. 1980 r. Intensywniejszy niż zakładano rozwój miasta narzucił konieczność przyspieszenia budowy II etapu oczyszczalni . Obiekt ten o przepustowości Q = 17 000 m3/d oddano do eksploatacji w 1979 roku. Po raz kolejny z uwagi na ograniczone nakłady inwestycyjne nie wybudowano części biologicznej. Ponownie problem części biologicznej oczyszczalni podjęty został w latach 90-tych wraz z nowelizacją w roku 1991 przepisów dotyczących wprowadzania ścieków do środowiska naturalnego. W roku 1998 rozpoczęto budowę oczyszczalni ścieków dla Konina Prawobrzeżnego o przepustowości Q = 16 000 m3/d. Przyjęty układ utrzymuje dotychczasowe rozwiązania w zakresie dwóch niezależnych zlewni wraz z odrębnymi oczyszczalniami ścieków. Natomiast nowym kierunkiem jest budowa obiektów przeróbki osadowej na terenie oczyszczalni lewobrzeżnej wspólnej dla obydwu oczyszczalni. Osady mieszane z oczyszczalni prawobrzeżnej tłoczone są rurociągiem tranzytowym na stację przeróbki osadowej . Na terenie miasta Przedsiębiorstwo eksploatuje sieć kanalizacji sanitarnej w układzie grawitacyjno - pompowym współpracując z jedenastoma pompowniami sieciowymi. 
Zakłady przemysłowe zlokalizowane w północnej części miasta prowadzą odrębną gospodarkę wodno-ściekową. Oczyszczają ścieki w oczyszczalniach zakładowych, a wodę pobierają z własnych ujęć. Natomiast budownictwo mieszkaniowe wraz z usługami i drobnym przemysłem zgodnie z przyjętą koncepcją gospodarki ściekowej jest sukcesywnie podłączane do układu kanalizacji sanitarnej Konina prawobrzeżnego poprzez układ grawitacyjno - pompowy. Przyjęte rozwiązania pozwoliły na wyłączenie z eksploatacji lokalnej oczyszczalni ścieków w dzielnicy Gosławice oraz wyeliminowały konieczność budowy kolejnych lokalnych oczyszczalni ścieków.
Copyright © PWiK-Konin Sp. z o.o. |
kontakt | aktualności | komunikaty | usługi | przetargi | praca | prasa | taryfy | o nas | mapa strony